Portakal çeşitleri

Göbekli portakallar grubunun temelini oluşturur; Brezilya'nın Bahia yöresinde doğal mutasyonla oluşmuş, 1945'te Kaliforniya'dan Antalya'ya getirilerek Türkiye'ye yayılmıştır. Orta erkenci, meyve eti sıkı, çok sulu ve lezzetli önemli bir sofralık çeşittir; muhafaza ve taşımaya elverişlidir [3].

Kaliforniya kökenli, çekirdeksiz bir göbekli portakaldır; Washington Navel'den yaklaşık iki hafta erkencidir. Meyveleri daha küçük ve ovaldir, iç olgunluğa kabuk renginden önce ulaşır [3].

İspanya kökenli, hem sofralık hem sanayiye elverişli bir çeşittir. Farklı ekolojilere çok iyi uyum sağlar, sıcağa en dayanıklı portakal çeşididir; depolama ve taşımaya çok uygundur. Meyveler kalitesini kaybetmeden yaz boyunca ağaçta kalabilir, ancak ne kadar geç toplanırsa sonraki yılın ürünü o kadar azalır [3].

Güney Afrika'da fark edilmiş, Valencia'lardan 2–4 hafta erken olgunlaşan, iri meyveli, sulu ve çekirdeksize yakın bir çeşittir; Valencia'ya göre soğuğa daha dayanıklıdır [3].

Avustralya'da Washington Navel'den mutasyonla elde edilmiştir. Geç olgunlaşır ve meyve suyundaki limonin (acılık veren madde) içeriği düşüktür; ancak zor soyulması ve sert lifli yapısı yetiştiriciliğini sınırlar [3].

Venezuela'da Washington Navel'den doğal mutasyonla oluşmuş, meyve eti kırmızı olan bir göbekli portakaldır; likopen içeriği nedeniyle ilgi görmektedir [3].

İsrail'de mutasyon ıslahıyla elde edilmiş, tatlı, az çekirdekli, sarı kabuklu sofralık bir çeşittir; ekolojiye seçici olması en önemli özelliğidir. Ülkemizde en çok Mersin'de üretilir [3].

Finike yöresinde yapılan seleksiyonlarla BATEM Fatihi, BATEM Şekeri (Washington Navel'den) ve BATEM Baharı (Valencia Late'den) çeşitleri geliştirilmiştir. BATEM Fatihi ve Şekeri Washington Navel'e göre daha iri, ince kabuklu ve erkenci; BATEM Baharı ise Valencia'ya göre daha ince kabuklu ve sulu olup sofralık tüketime uygundur [3].

Orta geççi, ince kabuklu, çekirdekli, sulu ve aroması yüksek; hem sofralık hem meyve suyuna uygun, taşımaya elverişli bir çeşittir [3].