Limon

Turunçgillerde erken hasatta kabuk kararmaları ve beneklenme görülür, geç hasatta ise meyvenin depoda dayanımı azalır, kabarma ve puflaşma olur. Meyve yüzeyinin dörtte üçü çeşide özgü rengini alınca meyveler hasat edilebilir [9].

Limonlarda en iyi sonuç koyu yeşil renkli, belli irilikte ve usareli meyvelerin toplanmasıyla alınır; limonlar sarardıkça depoda dayanımları azalır. Muhafaza edilecek limonlar için en uygun derim zamanı kasım sonu–aralık başıdır. Hasat çiğ kalktıktan sonra, yağmurdan birkaç gün geçince yapılmalı; ucu küt makaslarla, kapsülün hemen üstünden kesilmeli, meyveler ambalajlanmadan önce en az bir gün bekletilmelidir [4].

Yatak limonu: Kütdiken, Molla Mehmet ve Lamas gibi çeşitler kasım–aralıkta derilip "yatak" adı verilen doğal soğutmalı depolarda saklanır. Mart başında üretim bölgelerinde havalar ısınınca limonlar Ürgüp–Ortahisar yöresindeki kaya mağaralarına taşınır ve burada mart–ağustos arasında depolanır; Kütdiken uygun koşullarda yaklaşık dokuz ay depolanabilir. Erkenci Interdonato ise depolanmadan tüketilir [4].

Yayla depoları: Mersin yaylalarında açılan doğal soğutmalı depoların Kütdiken limonlarını ağırlık ve çürüme kayıpları bakımından Ortahisar depolarıyla aynı kalitede muhafaza edebildiği; limonların aralıkta derimden hemen sonra depoya taşınmasının çürüme kayıplarını yaklaşık yarı yarıya azalttığı belirlenmiştir [3]. Yayla depoları nem bakımından yeterli olmakla birlikte temmuz–ağustosta limon için birkaç derece (15–19°C) sıcak kalmakta, Ortahisar depolarında ise yüksek nem nedeniyle havalandırma zorunlu olmaktadır [2]. Çekirdeksiz 'Alata' limon çeşidinin doğal soğutmalı depolarda kalitesini koruyarak 4–5 ay depolanabildiği bildirilmektedir [6].

Depoda en önemli sorunlar yeşil ve mavi küf çürüklükleridir; bu küfler meyveye çoğunlukla hasatta oluşan yaralardan girer [9, 11].

Limon, turunçgiller içinde soğuğa en duyarlı türlerdendir; ağaçlar 0°C'nin altında zarar görmeye başlar ve üretim alanları en düşük sıcaklığın –4°C'nin üzerinde kaldığı bölgelerle sınırlıdır [4]. Limon çeşitlerinin soğuktan zarar görme eşiği yaklaşık –3°C olarak da verilmektedir [1]. Limonlarda büyüme 6–7°C civarında başlar ve diğer turunçgillerden farklı olarak sıcaklık toplamı isteği yoktur; ancak yüksek sıcaklıklara en duyarlı tür de limondur. Limonlar yazları ılık ve nemli, kışları ılık yerleri ister; Finike, Silifke, Erdemli ve Mersin limon ekolojisine sahip bölgelerdir [4].

Turunçgillerde uçkurutan, kahverengi çürüklük ve gövde zamklanması, kahverengi leke ve virüs hastalıkları ile Akdeniz meyve sineği, unlubit, kabuklubitler, kırmızı örümcek ve pasböcüsü başlıca sorunlardır. Akdeniz meyve sineği, zarar görmüş tek bir meyvenin bile ihraç edilen ürünün geri gelmesine yol açabilmesi nedeniyle ihracatı en çok etkileyen zararlıdır [11].