Muz

Hasat: Muz bitki üzerinde yeme olumuna gelmeden, yeşil olum döneminde hasat edilmelidir; meyve koyu yeşilden açık yeşile dönerken, parmak içleri dolgunlaşıp köşeleri yuvarlaklaşmaya başladığında kesilir. Bitki üzerinde olgunlaşmaya bırakılan muzların kabuğu çatlar ve sonradan olgunlaştırılanlara göre daha fazla nişasta, daha az şeker içerir. Hasat genellikle biri hevengi omzunda taşıyan, diğeri keskin bir bıçakla kesen iki kişiyle, günün serin saatlerinde yapılır; kesilen salkımlar güneşte bekletilmemeli, kabuğun kirlenmemesi için yaklaşık 15 dakika suda tutularak sütünün akması beklenmelidir. Bir muz bitkisi yaklaşık 30–40 kg meyve verir [3]; açıkta yetişen bir bitkiden yaklaşık 20 kg, serada yetişenden yaklaşık 50 kg ürün alındığı da belirtilmektedir. Meyvesi hasat edilen bitki ölür ve yanından çıkan yeni bitki ürün vermeye devam eder; ilk dikimden 8–13 ay sonra ilk hasat yapılır, sonraki hasatlar yaklaşık 8 ayda bir alınır.

Sınıflandırma ve ambalaj: Muzlar parmak iriliğine göre büyük, orta ve küçük; olgunluğa göre koyu yeşilden kahverengi benekli sarıya kadar yedi sınıfa ayrılır. Taraklar ya da parmaklar genellikle içi polietilen kaplı karton kutularda ambalajlanır; su kaybını azaltmak için sap kesitleri kâğıtla sarılır [3].

Muhafaza: Muzlar hasattan en geç 36 saat sonra uygun koşullarda depolanmalıdır. Genel olarak 13°C'de ve %90–95 nemde 7–14 gün saklanabilir; daha düşük sıcaklıklarda üşüme zararı görülür. Muz depoda olgunlaşmayı hızlandıran etilen salgıladığı için depolama süresini uzatmak amacıyla bu gazın ortamdan uzaklaştırılması gerekir [3]. Anamur muzu olarak bilinen Dwarf Cavendish ve Grand Nain çeşitleriyle yapılan bir çalışmada, renklenmeye başlamış muzlarda modifiye atmosfer ambalajı ağırlık kayıplarını yaklaşık yarı yarıya azaltmış (%5,2'den %3,0'a) ve hasat sonrası kayıpları %24'ten %13'e indirmiştir [1].

Muzda fusarium solgunluğu ve yaprak leke hastalıkları ile kök oyucu nematod, kırmızı örümcek, pasböcüsü ve kabuklubitler önemli sorunlardır [3].